Loslaten die leuke feestdagen ..

Nou leuk, ik zal toch blij zijn dat ik weer lekker in het gewone ritme kom. Ik heb altijd moeite om uit mijn ritme te zijn maar als ik te lang in het ritme zit, dan loop ik weer te balen dat alles zo "gewoon" is. Het lijkt bij mij nooit helemaal goed te zijn. Altijd heb ik wel iets te mekkeren en als ik ergens last van heb dan is het wel van zgn mekkerende mensen. Mensen die altijd zeuren en klagen.
Komt er niemand langs dan baal ik en als er teveel mensen langskomen dan kom ik weer niet aan mezelf toe. Zit ik op mijn werk dan wil ik wel ff niksen, of een goed boek lezen. Maar als ik dan vrij heb dan .... loop ik eerst een tijdje met mijn ziel onder mijn arm.
Het ligt of aan de leeftijd of toch gewoon aan mijzelf. Ik denk het laatste. Want , als ik zoals gisteravond bijvoorbeeld, helemaal volledig onrustig op de bank zit. Mij van alles aantrek wat ik hoor en zie op tv, zelfs of juist fantasie films, dan vraag ik mij de hele tijd af waar het nu aan ligt.
heb ik iets verkeerd gegeten dat ik mij onrustig voel ? Ben ik allergisch voor ... en dan noem ik in gedachten alles op wat de oorzaak zou kunnen zijn: koffie, rode wijn, krenten, prei. Of een combinatie van dingen. OF , komt het doordat ik mij die ochtend vreselijk kwaad heb gemaakt en dan ook nog onterecht. Ik wist dat ik hartkloppingen zou krijgen en ja, daar kwamen ze. Het leek net of ik erom had gevraagd ( wat natuurlijk ook zo is).
Vanmorgen besefte ik ten eerste dat ik mij veel te veel voor van alles in de wereld en vooral voor mijn naaste, te verantwoordelijk voel. Dat ik alles voor iedereen wil dragen en regelen.
Dat ik mij super schuldig voel over het feit dan onze leidinggevende nu ziek thuis zit. Ik ook altijd met mijn grote bek. Maar dat kan ook weer niet komen door dat ene misstapje van mij en mijn collega's. Nee, daar wat meer aan de hand en al langer maar hoe komt het dan dat het mij niet loslaat ?
Over loslaten gesproken... ook zo moeilijk. Mijn dochter wil met oude jaar uit.. NIemand heeft een tijd mee. En natuurlijk geloof ik dat niet maar ik wil het ook niet gaan navragen bij die andere ouders. Want toen wij hier kwamen wonen werd ze al zo gepest en mevrouw heeft zich daar heel goed uitgevochten maar als ik dan rond zou gaan bellen. En het is hier gelukkig dichtbij dus heb ik gezegd dat ze daarna dan hier komt slapen met die meiden.
En mijn jochie, die woont nog bij zijn pa. En verwijt het mij nu dat ik helemaal hier woon. Wat ik wel snap maar ik kón daar gewoon niet blijven wonen. IN dat dorp. Met die vader vlakbij en dan ook nog mijn toenmalige beste vriendin daar. Die kocht daar ook ineens een huis nadat ze vlak na mij , gescheiden was. Lieve jongen, ik kon dat gewoon niet. En tot op de laatste dag dacht ik werkelijk dat je mee zou gaan. Maar je ging niet, was bang om uit je vaste wereldje te vertrekken. Bang dat je hier niet geaccepteerd zou worden ivm je accent.
En nu , na een paar jaar, kom je met de verwijten. "ik kom niet naar je toe, jij gaat zelf zo ver weg wonen ". Ja, wat moet je dan ? Loslaten , ookal omdat ie bijna 18 is. En ik weet dat ie van me houdt, al mag ie mij graag treiteren met het feit dat zij, mijn niet meer vriendin die met zijn vader is, meer in zijn buurt is dan ik.
Van bijna alles, doet dat mij nog het meeste pijn. Dat je jaaaaren lang, een vriendin hebt met wie je alles maar dan ook werkelijk alles deelt. Alles aan elkaar toevertrouwt, dat die je uiteindelijk zo je vertrouwen beschaamd. Enig idee hoe gemeen dat is ? Want, je wordt zo allemachtig in je eigen vertrouwen aangetast.. Wie kan je nu nog vertrouwen ? Wie kan je nu nog vertrouwen ? Als zij je al zo verraad..
Maar er bestaan meer mensen op deze aardkloot en toen ik jullie laatst zo samen zag voor het eerst, en zag hoe jullie alle2 met die sjacherijnige bekken naast elkaar stonden.. toen vond ik dat julile prima bij elkaar passen. Alle 2 ontevreden mensen, die het niet gezellig kunnen maken voor anderen. Jullie hebben het al lang doorgehad. Maar de mensen om jullie heen niet.
Hoe stom kun je zijn. ?
Loslaten maar weer.
Waarom is loslaten toch zo moeilijk. En ik heb het het ene moment er niet moeilijk mee maar deze tijd van het jaar zeker wel.

Nee, zoals ik me de laatste tijd voel, heeft niks met eten of allergie of intolerantie te maken . Dit heeft te maken met loslaten !

Lekker zo'n blog !
Dat ik van mij af moet gaan schrijven wist ik al, alleen de manier waarop wist ik nog niet.
Eens zien of dit bevalt.